Ο Τύπος και οι ξένοι (Αο)

Του Ματθαίου Χ. Ανδρεάδη

Στα όσα εξέθεσα στο κείμενό μου «Μαντική στην Πολιτική» της 19ης.1.007, που αφορούσαν στη δραστηριότητα του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Πιουριφόϋ, χρήσιμο είναι να προστεθούν και τα εξής,εν πολλοίς άγνωστα, αλλ΄επίσης αξιόλογα και επίκαιρα:

Την εποχή εκείνη κυρίαρχοι στον χώρο του Τύπου ήσαν ο  Δημήτρ. Λαμπράκης,ο Γεώργ.Βλάχος,ο Κύρος Κύρου, καθώς και οι Π.Κόκκας  με την «Ελευθερία», Αθ.Παράσχος με τον «Εθνικό Κήρυκα»,ο Νικολόπουλος μέ το "Εθνος" κ.ά.‘Ολοι τους έπαιξαν   σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα του τόπου.

Ο Δ.Λαμπράκης (1887-1957),βενιζελικός,ηταν (μαζί με τους Αλ.  Καραπάνο, Γ.Ρούσσο, Αλ.Διομήδη, Εμμ.Τσουδερό, Γ.Εξηντάρη,και Κ. Ρέντη) , ιδρυτής το 1922 του «Ελευθέρου Βήματος» και ψυχή της εφημερίδος,απο δε τον Νοέμβρη 1923,και τυπικά μόνος ιδιοκτήτης και εκδότης.

Ο Γ.Βλάχος (1886-1951) φανατικός αντιβενιζελικός, εκδότης και δ/ντής απ΄   το 1919 της «Καθημερινής»,και σπουδαίος αρθρογράφος.

Ο Κ.Κύρου (1899-1974) μορφωμένος, καλλιεργημένος, και ακέραιος,υπήρξε με την  «Εστία» σκληρός μαχητής και φανατικός στις ιδέες του,ασκώντας κριτική με αμείλικτο, καυστικό και σπινθηροβόλο πνεύμα και πείσμα ανυποχώρητο.

Το 1952 και οι τρεις τους συνέπραξαν σε κοινό αγώνα υπερ του «Ελληνικού Συναγερμού».Για να χωρήσουν ύστερα.

Στις εκλογές της χρονιάς αυτής,υποστήριξαν τον Συναγερμό (ο πρώτος όχι τους αντιπολιτευόμενους κεντρώους και αριστερούς), πετυχαίνοντας, ταυτόχρονα, να περιληφθούν στους συνδυασμούς του Παπάγου και να εκλεγούν πολιτικοί τους φίλοι.΄Ενας απ΄αυτούς ήταν και ο Γ.Παπανδρέου, η υποψηφιότητα (και η εκλογή) του οποίου στις τότε εκλογές ήταν επισφαλής.

Κι΄εδώ λειτούργησε το παρασκήνιο.Οι Αμερικανοί που πρόβλεπαν εντυπωσιακή επικράτηση του Συναγερμού, ήθελαν να υπάρχει στη νέα Βουλή ένας πυρήνας αντιπολιτεύσεως και για τον λόγο αυτόν έκριναν απαραίτητη την παρουσία του Παπανδρέου. Μέσω της Ελένης Βλάχου («Καθημερινής») και του Μποδοσάκη, ζήτησαν απ΄τον Παπάγο να τον περιλάβει στους συνδυασμούς του, αλλά συνάντησαν την άρνηση εκείνου.

Κατέφυγαν τότε,με τον Μemminger της Αμερικανικής πρεσβείας,δια του Μποδοσάκη, πάλι, του Δ.Λαμπράκη κ.ά., στον Σπ.Μαρκεζίνη ζητώντας του να μεσολαβήσει στον Παπάγο για να συμπεριλάβει στο συνδυασμό Αχαϊας τον Γ. Παπανδρέου, ως ανεξάρτητο.

Ο Δ.Λαμπράκης (που είχε στηρίξει τον Σπ.Μαρκεζίνη το 1949 στο σχηματισμό κυβερνήσεως Θ.Σοφούλη) του επεσήμανε πως ούτε ο ίδιος ούτε οι περισσότεροι των παρισταμένων έτρεφαν ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον Γ. Παπανδρέου,αλλά «η ανάγκη των πραγμάτων,όπως την βλέπουν οι Αμερικανοί,επιβάλλει να πεισθεί ο Στρατάρχης».

Ο Σπ.Μαρκεζίνης,μετά πολλά,έπεισε τον Παπάγο,κι΄ευθύς ενημέρωσε στο Καστρί τον Γ.Παπανδρέου,που τον περίμενε εξιστορώντας του τα συμβάντα. Του τόνισε δε οτι σημασία έχει να εισέλθει στη Βουλή, προσθέτοντας:«Και εκεί θα είστε στόχος των άλλων,λόγω της υπεροχής σας». Ο Γ. Παπανδρέου του απάντησε:

«Πράγματι,οταν υπερέχεις είτε στο Θέατρο,είτε στην Τέχνη, είτε στην πολιτική, τότε όλοι, εχθροί και φίλοι, λησμονώντας τις διαφορές τους, συμμαχούν λέγοντας: Κεφαλή εν όψει, πύρ ομαδόν».Έτσι εξελέγη βουλευτής ο Γ. Παπαν δρέου.

Ο Δ.Λαμπράκης απευθύνθηκε στον Σπ.Μαρκεζίνη (με τον οποίο είχε συνεργασθεί το 1949) και γιατί αυτός ήταν ουσιαστικά ο ιδρυτής του  Συναγερμού και γιατί, ο Σπ. Μαρκεζίνης,απ΄την 22α Σεπτεμβρίου έως την 5η  Οκτωβρίου 1949 (δυό μήνες μετά τη σιγή των όπλων στον τριετή εμφύλιο,με τη χώρα καθημαγμένη,και ενώ στρατοδικεία συνεδρίαζαν καθημερινά και τα στρατόπεδα Μακρονήσου και Λέρου ασφυκτιούσαν), δημοσίευσε στις στήλες του «Βήματος» σειρά άρθρων του με τον γενικό τίτλο «Απ’ τον Πόλεμο στην Ειρήνη».Το τολμηρό σύνθημά του ήταν:Λήθη στο παρελθόν! Το έθνος πρέπει vα επανέλθει στο 1941.Με τη Λήθη κήρυσσε το τέλος της διακρίσεως των Ελλήνων σε νικητές και ηττημένους για την απο κοινού ανοικοδόμηση του κατ εστραμμένου τόπου. Η Λήθη δεν ηταν η Αμνηστία που ζητούσε η Αριστερά μετά τη Βάρκιζα, ούτε ο Κατευνασμός που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση Θ.Σοφούλη. Ηταν η «oblivion policy» του Κρόμγουελ.

Δημοσιεύθηκε την 28η.9.2007 στον "Πολίτη"

 Τύπος  και πολιτική (Βο)

Του Ματθαίου Χ.Ανδρεάδη

Λίγο μετά τις εκλογές του 1952 ο Γ.Παπανδρέου «αποστάτησε» απ΄τον «Συναγερμό».

Έκτοτε,ο Χρ.Λαμπράκης (που παρασπόνδησε,στα Ιουλιανά του 1965,αλλά «συμμορφώθηκε» αμέσως μετά τον εμπρησμό των εφημερίδων του απο «ευγενείς νέους») μαζί και ο Π.Κόκκας (μέχρι την «αποστασία» 1965,ωστόσο) όπως κ.ά.,υποστήριξαν τον Γ.Παπανδρέου ως το τέλος.

Μεταπολιτευτικά,τέσσερις πλέον εκδότες (Λαμπράκης Μπόμπολας, Τεγόπου λος,Κουρής) ησαν οι κατ΄ εξοχήν υποστηρικτές του Ανδρ.Παπανδρέου στον αγώνα για την κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας.

Απ΄τα μέσα 1988,όμως και σε καθημερινή βάση,όλοι τους άρχισαν τη δική τους «αποστασιοποίηση».Τα έβαλαν με την κυβέρνηση και τον πρόεδρό της Α.Παπανδρέου.Αιτία;

Πίστεψαν πως,στην ουσία,ο αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ ειχε τελειώσει,πολιτικά.Και με αφορμή το φαινόμενο Κοσκωτά, διαχώρισαν τη θέση τους,καταγγέλλοντάς οτι γύρω απ΄τον Α.Παπανδρέου είχε πλεχθεί ενα σύμπλεγμα παραεξουσίας, που ξεκινούσε απ΄ το Καστρί και υποκαθιστούσε τη νόμιμη εξουσία σε κάθε απόφαση με οικονομικό ενδιαφέρον.Κατά τις περιγραφές των εφημερίδων τους,η παραεξουσία με βιτρίνα τον Κοσκωτά απομυζούσε τον δημόσιο θησαυρό και έστηνε ένα καθεστώς οικογενειακής Δυναστείας.Το Καστρί αντέτασσε πως η σκανδαλολογία σε βάρος του οφειλόταν σε «εξυπηρέτηση των ιδιοτελών συμφερόντων» των εκδοτών.

Έτσι,και οι δυό πλευρές συνομολογούσαν πως η διάστασή τους οφειλόταν σε οικονομικά συμφέροντα.Οι εκδότες, μάλιστα,δεν επικαλέσθηκαν και καμμιά παρέκκλιση απ΄τα ιδεολογικά,πολιτικά και προγραμματικά «συμβόλαια με τον Λαό» του Α.Παπανδρέου,που να δικαιολογούσε την αποστασιοποίησή τους. Επανεστάτησαν εναντίον του, αντιτείνοντας οτι ασκούσαν επιβεβλημένο,απ΄την αποστολή τους,άλλωστε,έλεγχο της εξουσίας,χωρίς να παύουν να στηρίζουν τις «προοδευτικές δυνάμεις».

Η αλήθεια είναι πως,η παραεξουσία,που ειχε στραφεί ολόκληρη προς την πλευρά Κοσκωτά,ενείχε,γι’αυτούς και τα συμφέροντα τους, σοβαρούς κι΄άμεσους, κιν δύνους.

Αφού,λοιπόν,αποκάλυψαν οτι ο καινοφανής μεγιστάνας του Τύπου ηταν «γυμνός»,δηλαδή κλέφτης και απατεώνας, εξαπέλυσαν ευρύτατης εκτάσεως επίθεση κατά του κυβερνώντος «Κινήματος» (και προσωπικά κατά του προέδρου του και πρωθυπουργού) που απέφερε την πτώση της Κυβερνήσεως και το «ξεφούσκωμα» του Κοσκωτά.Ο οποίος είχε συγκεντρώσει στα χέρια του τόση μεγάλη δημοσιογρα φική δύναμη και κλεμμένο τραπεζικό πλούτο, ώστε, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κ.ά.,συνωστιζόμενοι, έτρεχαν κοντά του.

Ο φόβος,έτσι,για πιθανή εμφάνιση ενός ΄Ελληνα απατεώνα στον εκδοτικό και πολιτικό χώρο, όπως συνέβη, αντίστοιχα, με τον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, ήταν έντονος. Με επακόλουθο τον κίνδυνο χειραγωγήσεως, πάλι, του Λαού από νέους επιτήδειους, οικονομικούς καί δημοσιογραφικούς παράγοντες, με άλλα μέσα.

Πρωτοστάτησαν,λοιπόν,και οι τέσσερις στην ανάγκη «καθάρσεως» της κοινωνίας και της οικονομίας απ’ όλους τους λυμεώνες του χρήματος του Ελληνικού λαού, δακτυλοδεικτώντας,μάλιστα, τους δράστες των σκανδάλων της περιόδου εκείνης, μεταξύ των οποίων και τον Α. Παπανδρέου.΄Ομως ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου, δίστασαν, αρνούμενοι να επιβεβαιώσουν τις καταγγελίες τους κατά του τελευταίου, με αποτέλεσμα να εξοντώσουν τον Κοσκωτά και να επανα φέρουν τις πολιτικές δυνάμεις  που μέχρι τότε κατηγορούσαν στα νερά τους, πάλι,και υπό τον έλεγχό τους…

΄Υστερα ήλθε το 2004,οταν (κι΄αυτή τη φορά) «διεπίστωσαν», πως ούτε ο Κ.Καραμανλής ήταν εύκολο να γίνει του χεριού τους, κι’ άρχισαν την αποκά λυψη «γαλάζιων» πλέον σκανδάλων κ.ο.κ, με σημαία το καθήκον τους, βέβαια, ν΄ασκούν αυστηρά τον έλεγχο στην εξουσία…

Ήδη (και με την ενίσχυση νέων οικονομικών, κυρίως, παραγόντων), επικρατούν και στην ιδιωτική τηλεόραση.Και σε όλα εμφανίζονται κυρίαρχοι.

Έτσι,στις μέρες μας κρίνουν πως δεν τους χρειάζεται ο Γ. Παπανδρέου, που απέτυχε κι΄άρχισαν, στο όνομα, πάλι, του «παραταξιακού και προοδευτικού» συμφέροντος την απο καθήλωσή του. Το «έργο» βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Και θα δούμε προς τα πού πάει…

Δημοσιεύθηκε την 5.10.2007 στον "ΠΟΛΙΤΗ" Κορινθίας
***

Τρείς μέρες μετά,την 11η νυκτερινή της 8ης 10.2007 στον τηλεοπτικό σταθμό ΄Αλτερ,ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ.Παπανδρέου,μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο φαινόμενο Κοσκωτά του 1988-1989 και δήλωσε :«Θα αντιπαλέψω μέχρι τέλος με την προσπάθεια χειραγώγησης του κόμματος, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα». Κατά την «Καθημερινή» της επομένης 9.10.2007, «ο Γ.Παπανδρέου έδωσε και πάλι χθές το στίγμα του,πώς αντιλαμβάνεται την ευθύνη του έναντι της αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ και της απόπειρας κάποιων ΜΜΕ να επηρεάσουν τη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου».

***

Την 13η Οκτωβρίου 2007 δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» το παρακάτω πρωτοσέλιδο άρθρο του διακεκριμένου αναλυτή της εφημερίδος Νικ.Νικολάου με τίτλο: "Διαδοχή και διαπλοκή": «(...)Η αλήθεια ειναι μία και μόνη! Τα εκδοτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που το 1996 είχαν προωθήσει στην πρωθυπουργία και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ τον Σημίτη έβλεπαν έντρομα την επερχόμενη συντριβή του ΠΑΣΟΚ Δικαιολογημένα, άλλωστε, αφού σε αυτά τα οκτώ χρόνια είχαν συσσωρευθεί τεράστια κέρδη από τα δημόσια έργα και τις κρατικές παραγγελίες, είχε αναδειχθεί ένα νέο επιχει- ρηματικό,αλλά και τεχνοκρατικό κατεστημένο και είχε ολοκληρωθεί μιά βίαιη αναδιανομή στα εισοδήματα. ΄Ηταν τόσα πολλά αυτά που διακυβεύονταν στις εκλογές του Μαρτίου του 2004, ώστε τα συμφέροντα αυτά, αδίστακτα και ψυχρά σαν τους εκτελεστές, απέλυσαν εν μια νυκτί τον Σημίτη και οργάνωσαν τη διαδοχή του από τον κ. Γ. Α. Παπανδρέου. Ούτε δαχτυλίδι λοιπόν ούτε σταυρός μαρτυρίου, απλώς μια απροσχημάτιστη συναλλαγή για να διασφαλισθούν προνόμια που κινδύνευαν. Και το μεγάλο λάθος του σημερινού προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι ότι άφησε τις φιλοδοξίες του να τον προδώσουν και ενέδωσε στην προώθησή του από τα συμφέροντα Αυτά τον έκαναν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ ελπίζοντας έστω και αμυδρά ότι μπορούσε να αντιστρέψει το ρεύμα της Ν.Δ. Αμέσως μετά την ήττα του Μαρτίου του 2004, όταν τα εκδοτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα είδαν ότι δεν τους βγήκε η παρέμβαση και κυρίως όταν προϊόντος του χρόνου διαπίστωσαν ότι ο Γ.Α.Π. ήταν ένας έντι- μος ηγέτης, που δεν ήταν διατε θειμένος να παίρνει γραμμή και να προωθεί τα σχέδιά τους, άρχισαν να τον υπονoμεύουν συστηματικά τα δύο τελευταία χρόνια και άδραξαν την ευκαιρία της νέας ήττας που είναι συνέχεια της προηγούμενης, για να προωθήσουν τον σημερινό τους εκλεκτό κ. Ευ.Βενιζέλο.Αυτή είναι η μόνη αλήθεια για την πρωτοφανή κρίση που δέρνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ και κανείς φραξιονι- σμός δεν μπορεί να τη συγκαλύψει». Νικ.Νικολάου, «Η Καθημερινή»13.10.2007

***

 Η απόσταση από τη διαπλοκή.

Η περιπέτεια του ΠΑΣΟΚ έφτασε στο τέλος της. Ο πολιτικός χρόνος που είχε ουσιαστικά παγώσει μετά τις 16 Σεπτεμβρίου άρχισε πάλι να κυλά και ο κόσμος αρχίζει να αναρωτιέται τι θα αλλάξει μετά την επανεκλογή του κ. Γιώργου Πα πανδρέου.

Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο κ. Παπανδρέου βγήκε πολύ ενισχυμένος από την αντιπα ράθεση με τον κ. Βενιζέλο.΄Επεσε από τον 12ο, στάθηκε στα πόδια του και έκανε ένα αξιοσημείωτο comeback. 'Εδειξε με άλλα λόγια πως έχει πολιτικό τσαγανό και ότι ξέρει να επιβιώνει σε σκληρές συνθήκες. Αυτοί που πιστεύουν στο θετικό για τον κ. Παπανδρέου σενάριο εκτιμούν επίσης πως κερδίζει πόντους από τη σημαία που σήκωσε κατά των εξωθεσμικών συμφερόνεων, τα οποία επιχειρούν να χειραγωγήσουν την πολιτική.

Είναι εμφανές ότι η πλατφόρμα κατά της διαπλοκής βοήθησε καταλυτικά στη σχετική αποδόμηση του κ. Βενιζέλου και «ψήλωσε» πολιτικά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

΄Ηδη, άλλωστε, από το 2004 ο κ. Καραμανλής είχε αποδείξει πως υπάρχει σοβαρή φλέβα αντίδρασης στα φαινόμενα της διαπλοκής. Το ερώτημα είναι αν ο κ. Παπανδρέου θα μπορέσει να αποδείξει ότι κρατά μεγαλύτερες αποστάσεις από τα «συμφέροντα» και, το κυριότερο, αν είναι ο καταλληλότερος για να τα δαμάσει.

Ο κ. Παπανδρέου μοιάζει αποφασισμένος να τραβήξει αυτή την καμπάνια στα άκρα. Ο σημερινός πρωθυπουργός δεν μπορεί ασφαλώς να κατηγορηθεί από κανέναν ότι δεν προσπάθησε να κατα- πολεμήσει τα φαινόμενα της εξάρτησης της πολιτικής από επιχειρηματικά συμφέροντα. Ο ίδιος έχει διατηρήσει χωρίς προηγούμενο απoστάσεις και είναι σαφής στην εικόνα που δίνει για «το ποιος είναι το αφεντικό». Οι πολίτες αναρωτιούνται όμως πώς γίνεται να ανακυκλώνονται οι εθνικοί προμηθευτές ή γιατί συνωστίζονται κυβερνητικά στελέχη στους προθαλάμους ιστορικών αντιπάλων του πολιτικού τους «αφε ντικού». Ο κίνδυνος για τη Ν.Δ. είναι προφανής: Ο κ. Παπανδρέου να εμφανισθεί ως ηγέτης με τσαγανό και να κερδίσει τη μάχη των απoστάσεων από τη «διαπλοκή».

Εδώ βεβαίως υπάρχει ο αντίλογος που λίγο πολύ λέει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μετά τα 40, ούτε και η αδυναμία εξεύρεσης σαφούς στίγματος ή ικανών συνεργατών. Το κακό σενάριο,  για τον κ. Παπανδρέου, προβλέπει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει σε σχέση με το πώς ήταν τα πράγματα πριν από τις 16 Σεπτεμβρίου και ότι ύστερα από μια ανάπαυλα θα ξαναρχίσουν τα λάθη τύπου Φώφης ή Ματσού κα, ενώ ο κ. Παπανδρέου θα είναι όμηρος συνδικαλιστών και άλλων οπισθoδρομικών στοιχείων.Τις επόμενες εβδομάδες θα διαπιστώσουμε αν θα έχουμε όντως ένα βελτιωμένο, ενισχυμένο «μοντέλο Παπανδρέου» ή το κλασικό που γνωρίσαμε από το 2004 και μετά.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ Δ/ντής  της «Καθημερινής»-14.11.2007

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του συγγραφέα. Νόμος 2121/1993 και ισχύοντες παρ΄ημίν κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Copyright © Mατθαίος Χ.Ανδρεάδης